zaterdag 21 oktober 2017

Spinnen en vissen

Bij het typen van de titel realiseer ik me dat beiden zowel beesten als werkwoorden zijn. Iedereen die mij een béétje kent weet zonder verder te lezen wat welke in dit geval is.
Anyway,
Voor het spinnewiel dat ik kreeg was een nieuw verbindingsstukje voor de trapper nodig, dat ik zo snel mogelijk had besteld. Gisteren was het binnen, dus meteen gerepareerd, zodat het wiel spinklaar was. Maar ja, het huishoudelijke gaat natuurlijk gewoon door...
Je snapt dus wel dat ik bij het kiezen van eten bij het boodschappen doen maar één criterium had: makkelijk!
Na wat beginners-onhandigheid en wat vogelen met het remmen van de vlucht, lukte het me uiteindelijk om een acceptabel draadje te krijgen.




's Avonds kon ik de draden twijnen. En zie hier mijn allereerste op het wiel gesponnen wolletje! Niet gek vind ik zelf.
Mijn oefenwol is nu op, dus vanavond ga ik eens even kijken waar ik meer wol kan bestellen.

Hoefde ik maar twee dagen te wachten op een onderdeeltje, Jasper moest meer geduld hebben.
Al lang geleden hadden we hem een aquarium beloofd, dat wilde hij zo graag. Dus een set gekocht waar alles bij zat, deze geïnstalleerd en het water goed op temperatuur laten komen.
Niet gehinderd door enige kennis van zaken, togen we naar de dierenwinkel voor de visjes en de plantjes, waar bleek dat het aquarium toch minstens twee weken moest staan voordat je er vissen in kon doen...
Maar vandaag was het dan toch eindelijk zover. De verkoopster hielp ons heel enthousiast en wist er veel van!


En daar staat ie dan in vol ornaat, gevuld met visjes en plantjes!

zondag 15 oktober 2017

Wat een bofferd ben ik!

Vorige week had ik spinles bij Mea van Amstel, in Hilversum. En dat was léúk!
Het wol uittrekken om te spinnen had ik natuurlijk al goed geoefend met mijn bogway handspinner, dus dat had ik al onder de knie.
Waar ik een beetje huiverig voor was, was het trappen met je voet(en) en het uittrekken van de wol met je handen tegelijkertijd.
Ik ben gewoon niet goed in het met handen en voeten tegelijk verschillende dingen doen. Niet voor niets ben ik een kluns in sporten en ik heb dan ook slechte herinneringen aan de gymlessen op de middelbare school, waar ik meestal wel een mager zesje scoorde omdat ik in ieder geval de induk wist te wekken dat ik heel erg mijn best deed.
Maar dat is een ander verhaal.
Ik bleek er voor niets tegenop te hebben gezien: het ging me al snel goed af!
Mea had dat al voorzien en paste haar les aan, door heel veel te vertellen over spinnewielen, mogelijkheden en materialen, en mij op verschillende wielen te laten trappen. Dat was heel interessant.
Mocht je zelf eens bij Mea een les willen volgen, dan is hier de link.
En nu nog een wiel. Maar ja, de prijzen....
De moeder van een goede kennis had er eentje staan, waar niets meer mee gedaan werd. Die mocht ik zomaar hebben!!
Na een eenvoudige reparatie die ik (met wat hulp) kan uitvoeren, zou hij het moeten doen. Ik kan niet wachten!
Dank je wel Anke!


En nu ga ik een mooie shawl breien als bedankje, dat is toch wel het minste...

En als klap op de vuurpijl bleek ik ook nog een give away te hebben gewonnen van
 Tirza Haasnoot
een mooi projecttasje, een steekmarkeerder en een steng wol, geverfd met rooibosthee.



Dank je wel Tirza!


zondag 8 oktober 2017

Gênante sokken!

Het kan sokkenbreisters niet gek genoeg zijn: alle kleuren, stekenpatonen en modellen komen voorbij en ideeën worden enthousiast uitgewisseld. Sokkenbreiers kunnen compleet in vervoering raken als er een nieuwe manier van een hiel breien is bedacht, of als er een nieuw bontgekleurd garen met glitter op de markt komt.
Niet-sokkenbreiers begrijpen hier helemaal niets van.
En pubers al helemáál niet!
Daar waar het ongegeneerd tonen van je ondergoed onder jongeren heel normaal schijnt te zijn, is het kunnen zien van een minuscuul randje sok absoluut iets om door de grond te zakken.
Als ze al gedragen worden, gaan de zo laag mogelijke enkelsokjes zo diep mogelijk de gympen in, en dat wat onzichtbaar is, moet ook liefst zwart, grijs of beige zijn.

Als ik bij het kennismaken met een nieuwe groep vertel dat ik graag sokken brei, vallen ze bijna om. En als de van verbijstering uitgerolde ogen weer in de kassen zitten, zijn ze klassikaal op mijn voeten gericht. Want dát willen ze wel eens in het echt zien!
De algemene blik is een mengeling van bewondering, want eigenlijk vinden ze het best knap dat iemand dat kan, en meewarigheid: daar ga je toch niet mee over stráát...


En toen ik met deze sokken bezig was, vroeg Jasper of ik ze ook echt ging dragen. Lekker ding... Even ter geruststelling: ik draag mijn sokken alleen onder een broek en alleen in dichte schoenen. Tuurlijk draag ik ze!
En als ik ze aan heb terwijl we ons gezamenlijk in het openbaar moeten begeven gaat hij maar tien meter achter me lopen.
Zoals een rechtgeaard puber betaamt.

woensdag 4 oktober 2017

Over huiswerk en digitale mutsen

In het kader van naaitechnieken ben ik met de entreegroep bezig geweest met het versieren van lapjes. De opdracht was een eenvoudige tekening te maken en die te borduren, in ieder geval met rijgsteken.
De verschillen in vaardigheden zijn erg groot in zo'n groep: de één beheerst en gebruikt (ook) andere steken, de ander heeft nog nooit een naald vastgehouden en moet dus zijn best doen om gelijke rijgsteken te maken.
Ze mochten kiezen: van het lapje iets maken voor jezelf, of de lapjes verzamelen, zodat ik er een wandkleed van kan maken, die natuurlijk op de afdeling komt te hangen.
Ze kozen voor het laatste.
Gisteren waren de lapjes klaar, en nu heb ik dus huiswerk: de lapjes aan elkaar zetten. Eerst wilde ik ze met de naaimachine aan elkaar naaien, maar gezien de grijze stof, kies ik toch liever voor iets kleurrijkers: ik ga ze met sierrandjes aan elkaar haken. Is wel meer werk, maar ik doe het met plezier!



Leuk zijn ze hè

Ook ben ik begonnen met het maken van mutsjes voor de goed gemutste breicampagne van Innocent, in samenwerking met het ouderenfonds.
Sommigen gingen haken, maar de meesten kunnen dit niet en kunnen ook niet breien, dus speciaal daarvoor heb ik enige jaren geleden een gepunnikt mutsje ontworpen. Hier sla ik drie vliegen in één klap: leren punniken, een mutsje voor het goede doel, en leren dat dit een activiteit is die je goed met kinderen kunt doen als je met kinderen gaat werken.

Maar eerst heb ik met de hele klas een digitaal mutsje gemaakt, waarmee alvast een aantal dubbeltjes zijn gedoneerd aan het ouderenfonds.

En nu geef ik dus een huiswerkopdracht aan de lezers van dit blogje: maak er ook eentje!
Het is heel simpel, je hoeft alleen maar een paar muisklikken te doen. Zodra je jouw mutsje deelt op facebook of twitter, is er automatisch 10 cent gedoneerd aan het ouderenfonds, zonder dat het jou iets kost.

Hoe doe je dat? Heel eenvoudig:
Ga naar http://www.degoedgemutstebreicampagne.nl/de-digitale-mutsenmaker

Je krijgt dan dit scherm:


Klik op een flesje, kleurtje en patroontje naar keuze. Kortom: volg de stappen.


Vul dan je naam in en klik op "maak en deel". Je kunt dan kiezen tussen facebook of twitter. Plaats tenslotte je mutsje.
Dat is alles!
Zo simpel, dat doe je toch even?

vrijdag 29 september 2017

Helemaal nieuw!

Al zo lang als ik auto rijd, rijd ik in oude auto's. Niet het type dat je "occasion" mag noemen, maar echt oude auto's.
Eigenlijk altijd naar tevredenheid: als ie maar startte, me veilig van a naar b bracht en niet al te veel kosten met zich meebracht vond ik het best. Rijden tot hij niet meer door de keuring kwam of reparatiekosten de waarde overstegen, en als laatste rustplaats de sloop.

Met de laatste "mevrouw-hier-heeft-u-nog-jaren-plezier-van-auto" ben ik door de garage, waarvan ik de naam niet zal noemen, gewoon belazerd. Welgeteld anderhalf jaar heb ik ermee gereden. Al voor de keuring verschillende keren gemeld dat hij olie lekte, er raar schuim op de olie zat en ik wel erg vaak koelvloeistof moest bijvullen, maar, niks aan de hand hoor, gewoon meer rijden...

Tot afgelopen zomer: in drie weekjes vakantie inderdaad veel gereden; TIEN LITER koelvloeistof armer en bij vertrek vanaf het vakantiepark een enorme witte rookwolk achterlatend, bij thuiskomst naar de garage gebracht. Eerst nog de arrogantie van je een week laten wachten voordat er überhaupt naar gekeken wordt (waarom spreek je dan een datum af?), om dan te horen dat reparatie meer dan de helft van de aanschafkosten gaat bedragen. Nu was ik er helemaal klaar mee.

Lang verhaal kort: private lease is zo gek nog niet!

Dag, oude auto

Welkom gloednageltjenieuwe auto! 
En dat rijdt me toch comfortabel...

woensdag 20 september 2017

Mag het een draadje meer zijn?

Een paar blogjes geleden liet ik mijn eerste gesponnen wol zien, en de tas die ik ermee had gemaakt. Dit garen bestond uit twee draden.
Nu wilde ik wel eens proberen of je ook een driedraads garen kunt maken met de bogway. Dat lukte!
Vorige week had ik al samen met Jasper kleurcombinaties bij elkaar gezocht uit een baal met restjes vilt/spinwol, en afgelopen weekend heb ik van de eerste combinatie een 3-ply garen gesponnen.



Ik heb het vrij stevig getwijnd, waardoor ik een mooie "dichte" draad kreeg!

Om prettig te kunnen spinnen, is 30 gram wel het maximum dat je op de bogway kunt maken. Omdat ik de wol in porties van 15 gram had verdeeld, (voor een 2-ply prima), Werd het een beetje zwaar. 
Dus heb ik de wol herverdeeld in porties van 10 gram. Kan ik nog meer kleurtjes spinnen...

De bogway handspinner is een Nederlands product. 
hier is hij verkrijgbaar.

Ten slotte nog een waarschuwing, bang als ik ben voor alles wat kruipt / fladdert en meer dan vier pootjes heeft:

Als ik zeg dat ik spinnen zo leuk vind, bedoel ik jullie dus niet!

zondag 17 september 2017

Over Rutger en vakantiegevoel vlakbij huis

Vandaag was de puurmarkt op de Gijsbrecht, een markt met ambachtelijke waar op allerlei gebied op 5 minuten fietsen van ons huis. Dus even het fietsje gepakt.
De gezelligheid en het mooie weer geven een vakantiegevoel, voorals als je bij de verschillende kramen je maaltje voor vanavond bij elkaar scharrelt.



Rutger (heel Holland bakt) stond er ook om zijn nieuwste boek te promoten. Natuurlijk kocht ik een exemplaar!


Dat ook gesigneerd werd.

En pas toen we thuis waren, bedachten we dat het eigenlijk wel leuk was geweest even een foto van hem te maken. Tja, dan mag het dichtbij zijn, maar om dáár nou voor terug te fietsen...